လူေတြရဲ႕ အျပဳအမူကိုသြားၿပီး ထိန္းခ်ဳပ္လို႔မရေပမယ့္ ကိုယ္တုိင္ရဲ႔အျပဳအမူေတြကိုေတာ့ ထိန္းခ်ဳပ္လို႔ရပါေသးတယ္။

တစ္ရက္မွာ လူတစ္ေယာက္ဟာ လမ္းေလွ်ာက္သြားရင္း တြင္းေပါက္တစ္ခုထဲ ျပဳတ္က်ေနတဲ့ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ကို ေတြ႕သတဲ့။ သူဟာ ျမင္ျမင္ခ်င္းပဲ ေၾကာင္ကို ကယ္တင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားေတာ့တာေပါ့။ လူဟာ တြင္းထဲက ေၾကာင္ကို ဆြဲထုတ္ဖို႔ သူ႔လက္ကို တြင္းထဲ ႏႈိက္လိုက္သတဲ့။ ေၾကာင္ကလည္း ေၾကာက္လန္႔တၾကားနဲ႔ လူရဲ႕ လက္ကို ကုတ္လုိက္ေတာ့တာေပါ့။ ေၾကာင္ကုတ္လုိက္လုိ႔ သူ႕လက္ နာက်င္သြားေပမယ့္ လူဟာ အရႈံးမေပးဘဲ ထပ္ကယ္ဖို႔ ႀကိဳးစားသတဲ့။

ဒီအျဖစ္အပ်က္ကုိ ျမင္တဲ့ေဘးလူတစ္ဦးက  “ အခ်ိန္ကုန္ခံၿပီး ကယ္မေနပါနဲ႔ မိတ္ေဆြ။ ေၾကာင္ဆုိတာ သူ႕ဘာသာသူ ထြက္တတ္တယ္” လို႔ ေအာ္ေျပာလုိက္သတဲ့။

ဤေဆာင္းပါးကို ဂႏၱဝင္ မဂၢဇင္းမွ ေရးသားတင္ဆက္သည္။

ေၾကာင္ကို ကယ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနသူဟာ ဂရုမစိုက္ဘဲ သူလုပ္စရာရွိတာကို ဆက္လုပ္ေနသတဲ့။ အားမေလွ်ာ့ဘဲ ဆက္ႀကိဳးစားလုိက္တဲ့ အဆုံးမွာ ေၾကာင္ကို တြင္းထဲကေန ထုတ္သြားႏုိင္တာေပါ့ကြယ္။ ေၾကာင္ေလး လႊတ္ေျမာက္သြားတဲ့အဆုံးမွာ သူဟာ ခုနက သူ႔ကိုလက္ေလွ်ာ့ဖုိ႔ ေျပာခဲ့တဲ့ လူကို ဒီလုိျပန္ေျပာလုိက္သတဲ့။ “ကုတ္တာျခစ္တာ သူမ်ားကို နာက်င္ေအာင္ လုပ္တာက ေၾကာင္ရဲ႕ သဘာဝပဲ။ ခ်စ္ဖို႔နဲ႔ ဂရုစိုက္ဖို႔ကေတာ့ ကၽြႏု္ပ္ရဲ႕ အလုပ္ပဲ” လို႔ ျပန္ေျပာလုိက္သတဲ့။

ဒီပုံျပင္ေလးထဲကလိုပဲ အၿမဲတမ္း လူတုိင္းကို ေလးစားၾကင္နာသမႈနဲ႔ ေျပာဆုိဆက္ဆံပါ။ ဒါေပမဲ့ ကုိယ္ေကာင္းသလို ကိုယ့္အေပၚျပန္ေကာင္းေပးဖို႔ မေမွ်ာ္လင့္ပါနဲ႔။ လူေတြရဲ႕ အျပဳအမူကို ကၽြန္မတို႔ လိုက္ၿပီး ထိန္းခ်ဳပ္လို႔မရပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မတို႔ ဘယ္လိုျပဳမူမယ္ဆုိတာကိုေတာ့ ထိန္းခ်ဳပ္ပုိင္ခြင့္ ကၽြန္မတို႔မွာရွိပါတယ္။