ကၽြန္မတို႔ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတြက္ ကၽြန္မတို႔မွာပဲ တာဝန္ရွိပါတယ္။

လူဆိုေတာ့လည္း ကၽြန္မတို႔ေတြဟာ ခ်စ္တတ္မုန္းတတ္ပါတယ္။

ေပ်ာ္တတ္၊ စိတ္ညစ္တတ္ပါတယ္။ ဒါဟာ သဘာဝပါပဲ။

ဒါေပမဲ့… ကၽြန္မတုိ႔ခံစားရတဲ့ တခ်ိဳ႕ေသာ ေပ်ာ္စရာ၊ စိတ္ညစ္စရာေတြဆိုတာ ကၽြန္မတုိ႔ခ်စ္တဲ့သူေတြ၊ ကၽြန္မတို႔ ဂ႐ုစုိက္တဲ့သူေတြဆီကေန ျဖစ္လာတာပါ။ သူတုိ႔နဲ႔ ဆက္ဆံေရး အဆင္ေျပရင္ ကၽြန္မတုိ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ၾက တယ္။ သူတုိ႔နဲ႔ ဆက္ဆံေရးအဆင္မေျပရင္ ကၽြန္မတို႔ စိတ္ညစ္ၾကတယ္။ ဝမ္းနည္းၾကတယ္။

တစ္နည္းအားျဖင့္ ကၽြန္မတုိ႔ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဟာ သူတုိ႔ေတြရဲ႕တုံ႔ျပန္မႈအေပၚမွာ မူတည္ေနၾကပါတယ္။ ေျပာရရင္ ကၽြန္မတုိ႔ရဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္မႈဟာ ကၽြန္မတုိ႔ရဲ႕ကုိယ္ပိုင္မဟုတ္ဘဲ တျခားသူေတြပိုင္ဆိုင္ထားသလိုမ်ိဳး ျဖစ္ေနပါတယ္။ ၾကာလာတဲ့အခါ ကုိယ့္ဘာသာမေပ်ာ္ရႊင္တတ္ေတာ့ပါဘူး။ အနားမွာသူတို႔ရွိေနမွ ကၽြန္မတုိ႔မွာ ဘဝအဓိပၸာယ္ တစ္ခုခုျပည့္စံုေနသလို ခံစားရတယ္။

ဤေဆာင္းပါးကို ဂႏၳဝင္ မဂၢဇင္းမွ ေရးသားတင္ဆက္ျခင္းျဖစ္သည္။

ဒီလိုျဖစ္ေနၿပီဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္မတုိ႔ဘဝဟာ အႏၱရာယ္က်ေရာက္ေနၿပီလို႔ ဆိုရေတာ့မွာပါ။
ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ စကၠန္႔နဲ႔အမွ် အရာရာတိုင္းေျပာင္းလဲေနတဲ့ ေလာကႀကီးထဲမွာ ကၽြန္မတုိ႔ေဘး နားရွိေနတဲ့သူေတြဆိုတာလည္း အခ်ိန္မေရြးေျပာင္းလဲသြားႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္မတုိ႔ကခ်စ္ၿပီး ကၽြန္မတုိ႔ကို မခ်စ္ တဲ့သူဆိုရင္လည္း ကၽြန္မတုိ႔ကို အၿမဲစိတ္ညစ္ေအာင္ေတာင္ လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘဝမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔ ဆိုရင္ ဘယ္ေတာ့မွမေျပာင္းလဲႏိုင္တဲ့ ကၽြန္မတုိ႔ကိုယ္ကၽြန္မတုိ႔ ခ်စ္ျခင္းကို ဖမ္းဆုပ္ထားဖုိ႔ လိုပါတယ္။

ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ခ်စ္မွ ကၽြန္မတုိ႔ တစ္သက္လံုးေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္မွာပါ။ ကၽြန္မတုိ႔ခဏတာေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ပဲ တျခားသူေတြက လုပ္ေပးႏိုင္မွာပါ။ တစ္သက္လံုးေပ်ာ္ရႊင္ဖုိ႔ဆိုရင္ေတာ့ တာဝန္အရွိဆံုးသူဟာ ကၽြန္မတုိ႔ ကုိယ္တိုင္ပါပဲ။
သင္ေကာ သင့္ကုိယ္သင္ ခ်စ္တတ္ၿပီလား။