အသည္းကြဲတယ္ဆိုတာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြရဲ႕အဆံုးသတ္လား။

ကၽြန္မမွာ အခ်စ္ေရးတစ္ခုရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲ့ဒီတုန္းက အသက္လည္း ငယ္ေသးေတာ့ ခ်စ္တဲ့ စိတ္ရယ္၊ သူ႔ကိုလက္လႊတ္ဆံုး႐ံႈးမွာ ေၾကာက္တဲ့စိတ္ေတြပဲ ရွိခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဆင္မေျပလို႔ ကၽြန္ မတုိ႔အခ်စ္ေရးၿပိဳကြဲသြားခ်ိန္မွာ ကၽြန္မရဲ႕ကမာၻတစ္ခုလံုး အဆံုးသတ္သြားသလို ခံစားလိုက္ရတယ္။

ဘာလို႔လဲဆုိေတာ့ ကၽြန္မအသက္ရွင္ေနရျခင္းရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ကိုက သူ႔ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ဖန္တီး ေပးဖုိ႔သက္သက္လုိ႔ ခံယူထားတဲ့အတြက္ ဘာမွကို မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ “ရွင္က ကၽြန္မဘဝကို ျပည့္ စံုေစတဲ့သူပါ” ဆိုတဲ့စကားေလးတစ္ခြန္းက ကၽြန္မတို႔အခ်စ္ေရးရဲ႕ ေဆာင္ပုဒ္ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ခ်စ္ေနခဲ့ၾက ခ်ိန္ တေလွ်ာက္လံုးလည္း သူ႔ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ျဖည့္ဆည္းေပးဖုိ႔ပဲ ကၽြန္မ အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။

ဤေဆာင္းပါးကို ဂႏၳဝင္ မဂၢဇင္းမွ ေရးသားတင္ဆက္ျခင္း ျဖစ္သည္။

ဒါေပမဲ့ ျပန္ရလိုက္တဲ့ ရလဒ္က ခါးသီးလြန္းလွတယ္။ လမ္းခြဲျခင္းတဲ့ေလ။ ဘာအမွားမွလည္း မ လုပ္မိဘဲ၊ ရွင္းျပခြင့္လည္း မရွိဘဲနဲ႔ ကၽြန္မကုိ သူလမ္းခြဲသြားခဲ့တာ။

ရင္ပြင့္ထြက္မတတ္ အသံတိတ္ငိုေၾကြးရျခင္းေတြဟာ ကၽြန္မရဲ႕ အေဖာ္ျဖစ္လာတယ္။ စာေမးပြဲ ေတြလည္း က်တယ္။ “ ကၽြန္မ” ဆိုတဲ့ ျဖစ္တည္မႈအားလံုး အလိုလို ရပ္တန္႔သြားကုန္တယ္။ သူကသာ ကၽြန္မရဲ႕ တျခားေသာေျခေထာက္တစ္စံုလို၊ တျခားေသာ လက္ေမာင္းတစ္စံုလို ျဖစ္ခဲ့တာမို႔ ကၽြန္မရဲ႕ ဆံုး႐ံႈးမႈက တကယ့္ကို အႀကီးႀကီးပါပဲ။

“ ကၽြန္မတို႔ ” ဆိုတာပဲ အၿမဲေတြးခဲ့တာမို႔ သူမရွိေတာ့တဲ့ေနာက္မွာ “ ကၽြန္မ” ဆိုတာကို လြယ္ လြယ္နဲ႔ ျပန္မတည္ေဆာက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ “ ကၽြန္မ” ဆိုတာ ေသဆံုးသြားၿပီလို႔ေတာင္ ခံစားမိတယ္။

  • ကၽြန္မရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းအဓိပၸာယ္ဆိုတာ ကၽြန္မတို႔ အတူရွိတဲ့အခ်ိန္ပါ။
  • ကၽြန္မရဲ႕ျဖစ္တည္မႈဆိုတာ သူပါ။

ကၽြန္မမွာ အဲ့ဒီေလာက္ခ်စ္ရမယ့္သူထပ္ရွိလာႏိုင္ပါဦးမလား။ အခုဆို ကၽြန္မမွာ စိတ္လံုၿခံဳမႈ ေတြလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ ခါးသီးျခင္းေတြကလည္း ပိုႀကီးထြားလာေနတယ္။ ကၽြန္မမွာ ကုိယ္ပိုင္တန္ဖိုး ေတြလည္း မရွိေတာ့သလို ခံစားရတယ္။

ကၽြန္မကုိယ္ကၽြန္မ ဘယ္လိုျပန္ရွာေဖြရမလဲ။ ကၽြန္မ ဘာဆက္လုပ္သင့္လဲဟင္။

ေျပာခ်င္တာေလးေတြရွိရင္ comment box မွာ ေရးခဲ့ပါဦးေနာ္။