မိဘႏွစ္ပါးအတြက္ သားရဲ႕လက္ေဆာင္

အိမ္တစ္အိမ္မွာ အဘိုးအဘြား ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ေယာက္ ေနထိုင္ၾကသတဲ့။ တစ္ေန႔ အိမ္ေ႐ွ႕မွာ တံခါးေခါက္သံၾကားလို႔ အဘိုးႀကီးက ထြက္ဖြင့္ေပးေတာ့ စာအိတ္နဲ႔ ပို႔စကတ္တစ္ေစာင္ကို ကိုင္ထားတဲ့ စာပို႔သမားကို ေတြ႔လိုက္ပါတယ္။ တံခါးကို ျပန္ပိတ္ၿပီး အဘိုးႀကီးက စာအိတ္ေပၚက စာလံုးအနက္နဲ႔ ေရးထားတဲ့ “ အိမ္အိုေလး ” ဆိုတဲ့ စာေလးကို ဖတ္ၾကည့္လိုက္ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ စာအိတ္ေလးကို ဖြင့္ဖတ္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ “ ေမႀကီးေရ…ဒီမွာ မင္းရဲ႕ သားေပးလိုက္တဲ့ လက္ေဆာင္ ဘယ္ေလာက္ထူးဆန္းလဲ လာၾကည့္ပါဦး ” လို႔ အဘိုးႀကီးက တုန္တုန္ရီရီအသံနဲ႔ အဘြားႀကီးကို ေခၚလိုက္ပါတယ္။

အဘြားႀကီးက ထြက္လာၿပီးေတာ့ “ သားက ဘာေတြပို႔လိုက္လို႔ က်ဳပ္ကို ေခၚေနတာတုန္း။ ဘာလက္ေဆာင္ေတြမို႔တုန္း။ ဘာလဲ က်ဳပ္ အဘြားျဖစ္ေတာ့မွာလား ” လို႔ အဘြားႀကီးက ဝမ္းပန္းတသာနဲ႔ ေမးလိုက္ပါတယ္။

“ မဟုတ္ပါဘူး။” လို႔ အဘိုးႀကီးက ေျဖလိုက္ပါတယ္။

အဘြားႀကီးက နားမလည္တာနဲ႔ စာအိတ္ကို ဆြဲယူၿပီး စာအိတ္ေပၚက စာလံုးေတြကို ဖတ္ရင္း အနားက ကုလားထိုင္ေပၚကို ထိုင္ခ်လိုက္ပါတယ္။

“ ငါတို႔ သားကို အရာအားလံုး ေထာက္ပံ့ေပးဖို႔ ဒုကၡေတြအမ်ားႀကီး ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတယ္။ ငါတို႔အိပ္မက္ေတြကို စြန္႔လႊတ္ၿပီး သူ႔လိုအပ္ခ်က္မွန္သမွ် ျဖည့္ဆီးေပးဖို႔ ငါတို႔ႀကိဳးစားခဲ့ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ကို ေက်ာင္းေကာင္းေကာင္း ထားႏိုင္ခဲ့ၿပီး ေကာလိပ္ေကာင္းေကာင္း ပို႔ႏိုင္ခဲ့တာ ဒီိေန႔ထိပဲေလ ”လို႔ အဘြားႀကီးက ေျပာၿပီး မ်က္ရည္ေတြပါ က်လာပါတယ္။

စာအိတ္ကို ကိုင္ရင္း တစ္ေယာက္ေယာက္က သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ဒဏ္ရာေတြကို ဆားနဲ႔ပတ္လိုက္သလိုပါပဲ အေတြးေတြက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ခံစားရေစပါတယ္။

ခဏအၾကာမွာေတာ့ တံခါးေခါက္သံထပ္ၾကားရျပန္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ သူတို႔အိမ္ေဘးက ထြန္းထြန္းဆိုတဲ့ေကာင္ေလး လာေနက်အခ်ိန္ပါ။ ထြန္းထြန္းက “ ဘာေတြ ျဖစ္ေနၾကတာလဲ။ ခင္ဗ်ားတို႔ သားက ခင္ဗ်ားတို႔ဖုန္းမကိုင္လို႔တဲ့။ ခင္ဗ်ားတို႔ အဆင္ေျပလား ေမးခိုင္းလုိက္တယ္” လို႔ ေျပာလိုက္ၿပီး “ ခင္ဗ်ားသားက ခင္ဗ်ားတုိ႔ကို အရမ္းစိုးရိမ္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ကလည္း ဝမ္းနည္းေနၾကတဲ့ပံုပဲ။ ဘာေတြ ျဖစ္ေနၾကတာလဲ ” လို႔ ထြန္းထြန္းက ဆက္ေမးလိုက္ပါတယ္။

အဘိုးႀကီးက စားပြဲေပၚက စာအိတ္ကို ညႊန္ျပရင္း “ ငါတုိ႔ ဘာေျပာရမလဲ..ထြန္းထြန္း။မင္းကိုယ္တိုင္ ဖတ္ၾကည့္လုိက္ပါေတာ့။” လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

ထြန္းထြန္းက ပို႔စကတ္ကို ေကာက္ယူၿပီး ဖတ္လုိက္ပါတယ္။ “ ဒီစာအိတ္ထဲမွာ လိပ္စာနဲ႔အတူ လက္မွတ္ ၂ ေစာင္ ထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဒီအိမ္ကို ေရာင္းဖို႔ စီစဥ္ေတာ့မွာမို႔ အေဖနဲ႔အေမ အျမန္လိုက္လာပါ ” လို႔ ပို႔စကတ္ေပၚမွာ ေရးထားပါတယ္။

အဲဒီစကားလံုးေတြ ၾကားၿပီးေနာက္ အဘိုးႀကီးနဲ႔ အဘြားႀကီးဟာ အားပါးတရငိုခ်လိုက္ၾကပါတယ္။ ထြန္းထြန္းလည္း ပို႔စကတ္ကို ဖတ္ၿပီး ခဏ “ ခင္ဗ်ားသား အရင္က ဒီလိုမဟုတ္ပါဘူး…” လို႔ ဝမ္းနည္းစြာနဲ႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

“ စိတ္မပူၾကပါနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္လည္း ခင္ဗ်ားတို႔အိမ္လို သေဘာထားၿပီး လာေနလိုက္ပါ။ အားလံုးအတူတူေနၾကရင္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာ” လို႔ ထြန္းထြန္းက ႏွစ္သိမ့္စကားေျပာလိုက္ပါတယ္။ စကားေျပာေနစဥ္မွာပဲ ထြန္းထြန္းက စာအိတ္အတြင္းကို ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ လွပတဲ့အိမ္ႀကီးတစ္လံုးကို ႐ိုက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြကို ေတြ႔လိုက္ပါတယ္။ “ ဆည္းဆာအိမ္ ” လို႔ နာမည္တပ္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုတစ္ပံုကို ေတြ႔လိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ထြန္းထြန္း ႐ုတ္တရက္ ထရယ္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအခါမွာ “ ငါတို႔ ဒီေလာက္ဝမ္းနည္းေနတာေတာင္ မင္းက ရယ္ႏိုင္ေသးတယ္ေပါ့ ” လို႔ အဘိုးႀကီးက ေမးလိုက္ပါတယ္။

“ မဟုတ္ဘူး။ မဟုတ္ပါဘူး။ ခင္ဗ်ားသားရဲ႕ဟာသကို ရယ္ေနတာပါ။ သူက အၿမဲေဝ့ဝိုက္ေနတတ္တာပဲ ” လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ “ ဒါကို ၾကည့္ပါဦး” ဆိုၿပီး အဘိုးႀကီးလက္ထဲကို အိမ္တံခါးမွာ နာမည္ပါတဲ့ဓာတ္ပံုတစ္ပံု ေပးလိုက္ပါတယ္။

အဘိုးႀကီးဟာ လက္ထဲမွာကိုင္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုတစ္ပံုရဲ႕ေအာက္ေျခမွာ ေရးထားတဲ့စာတိုေလးတစ္ေၾကာင္းကို ျမင္ၿပီး အံ့ၾသသြားပါတယ္။

“ ေဖေဖနဲ႔ေမေမေရ….သားနဲ႔ ေဖေဖ၊ေမေမတို႔ရဲ႕ေခၽြးမေလးကို အိမ္အိုေလးမွာ ေဖေဖ၊ေမေမတို႔နဲ႔အတူ ေနခြင့္ေပးပါလား။” ဆိုတဲ့ စာတိုေလးကို ဖတ္ၿပီးေတာ့ အဘိုးႀကီး ရမ္ဆင့္နဲ႔ အဘြားႀကီးတို႔ဟာ ဝမ္းသာသြားၿပီး မ်က္ရည္ေတြေတာင္ က်လာပါေတာ့တယ္။

စာခ်စ္သူတို႔ေရ ဒီပံုျပင္ေလးဖတ္ၿပီး အသိတစ္ခုခုရလိုက္တယ္ဆိုရင္ LIKE & SHARE ေလးလုပ္ၿပီး မွ်ေဝေပးပါဦးေနာ္။