ခ်စ္ရသူေတြ သင့္ဆီက လိုခ်င္တဲ့အရာ

ကြ်န္ေတာ္က ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ ကုမၸဏီတစ္ခုရဲ႕ အားထားရတဲ့မန္ေနဂ်ာႀကီးေပါ့။ လစာေကာင္းေကာင္း ေနစရာေကာင္းေကာင္းေပးထားတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ကုမၸဏီဟာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ဘဝရဲ႕ ဒုတိယအစိတ္အပိုင္းတစ္ခုေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္က အလုပ္ႀကိဳးစားတယ္၊ အေသာက္အစားကင္းရွင္းတယ္၊ လူမႈေရးအ႐ႈပ္အရွင္းကင္းတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးတစ္ေယာက္တည္းကို သစၥာရွိရွိခ်စ္တယ္။ အသံုးစရိတ္မွန္မွန္ေပးတယ္ေလ။ ဒီေလာက္ဆို ကြ်န္ေတာ္ဟာ တာဝန္ေက်တဲ့ ခင္ပြန္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနၿပီေလ။ ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးကို အၿမဲတမ္း အခ်ိန္မေပးႏိုင္တာ၊ အျခားဇနီးေမာင္ႏွံေတြလို ၾကင္နာမႈေတြ မေပးႏိုင္တာလည္း ကြ်န္ေတာ္အျပစ္ရွိတယ္လို႔ မခံစားရဘူး။ ကြ်န္ေတာ္မနက္ဆို မနက္စာကို အေလာတႀကီးစား၊ အဝတ္အစားျမန္ျမန္ဆန္ဆန္လဲၿပီး ရံုးကိုေျပးရတယ္။ ႐ံုးပိတ္ရက္ေတြဆိုလည္း စာေတြဖတ္ရ၊ ပြဲေတြတက္ရနဲ႔ အားတယ္လို႔ကို မရွိပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးကလည္း အျခားဇနီးေတြလို ပူညံပူညံလုပ္တတ္တဲ့သူတစ္ေယာက္မဟုတ္လို႔ ေတာ္ေသးတာေပါ့ဗ်ာ။ သူ႔ပါသူအိမ္ကေလးလုပ္ေန၊ ကြ်န္ေတာ့္ကိုျဖည့္ဆည္းေပးေနရံုနဲ႔ ေက်နပ္ေနတတ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ကံေကာင္းတာေပါ့။

ဒီလိုနဲ႔တစ္ေန႔မွာ ကြ်န္ေတာ္ဇနီးကို သတင္းေကာင္းတစ္ခုေပးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဘဝထဲကို ရင္ေသြးေလးေရာက္လာေတာ့မယ္တဲ့။ ကြ်န္ေတာ္သိပ္ေပ်ာ္တာေပါ့။ ေပ်ာ္ေနရံုနဲ႔လည္း မၿပီးေသးဘူး။ ကြ်န္ေတာ္အလုပ္ေတြပိုႀကိဳးစားၿပီးလုပ္ရမယ္ဆိုတဲ့ အေတြးလည္းဝင္လာတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးကေတာ့ ခပ္ေအးေအးပါပဲ။ အဲဒီေလာက္ထိ သိမ္းက်ံဳးရွာစရာမလိုတဲ့ အေၾကာင္း၊ ကြ်န္ေတာ္အခုဝင္ေငြနဲ႔တင္ မိသားစုဘဝအတြက္ ျပည့္စံုေၾကာင္းေျပာျပတယ္။ မိန္းမေတြ အဲဒါခက္တာပဲဗ်ာ။ အေမွ်ာ္အျမင္ကို မရွိဘူး။ အနာဂတ္မွာ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕ဖို႔ ေငြေတြစုမိေဆာင္းမိျဖစ္ေနဖို႔လိုတယ္ေလ။ သူမက တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္အနာဂတ္ဆိုတဲ့အရာေနာက္ကို လိုက္ေနခဲ့တယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးက ကိုယ္ေလးလက္ဝန္နဲ႔ သူမအတြက္ အနီးကပ္ေစာင့္ေရွာက္ေပးမယ့္သူတစ္ေယာက္လိုတယ္တဲ့။ သူမကိုၾကည့္ရတာ ကြ်န္ေတာ့္ကို ရံုးကေစာေစာျပန္ၿပီး သူမအနားမွာ အေဖာ္ျပဳေစခ်င္ပံုပဲ။ အဲဒါခက္တာေလ။ ဒီလိုအခ်ိန္ေတြဆိုတာ ေငြေတြကို ပိုၿပီးစုေဆာင္းရမယ့္အခ်ိန္မဟုတ္လား။ အဲဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ရြာက အမ်ိဳးမကင္းတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ေခၚေပးလိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ရမယ့္အခ်ိန္ပိုေၾကးက ပိုအေရးႀကီးတယ္မဟုတ္လား။

ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးရဲ႕ ကိုယ္ဝန္ကေန႔ေစ့လေစ့ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း အလုပ္ဝကၤပါထဲမွာ ေမ်ာလို႔ေပါ့။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ကြ်န္ေတာ္မတရားဘူးလို႔ ခံစားရေပမယ့္ လွပတဲ့ အနာဂတ္ကို တည္ေဆာက္ဖို႔အတြက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လက္ရွိအခ်ိန္မွာ နည္းနည္းေပးဆပ္ရမယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေျဖသိမ့္လိုက္တယ္ေလ။ ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း တံုဏွိဘာေဝပဲေပါ့။

ဤေဆာင္းပါးကို ဂႏၳဝင္မဂၢဇင္းမွ ေရးသားတင္ဆက္သည္။

တစ္ေန႔မွာ ထံုးစံအတိုင္း ရံုးမွာကြ်န္ေတာ္အခ်ိန္ပို ဆင္းေနခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ့္အလုပ္ခ်ိန္အတြင္းဖုန္းဘယ္ေတာ့မွ မေခၚတတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးဆီက ဖုန္းဝင္လာတယ္။

သူမေသြးေတြအရမ္းဆင္းေနတာေၾကာင့္ ေဆးရံုကိုသြားဖို႔လိုေနတဲ့အေၾကာင္းေျပာၿပီး ဖုန္းခ်သြားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္းအလုပ္ေတြကို ထားခဲ့ၿပီးေျပးလာခဲ့တယ္။ ေဆးရံုေရာက္ေတာ့ ဆရာဝန္က သူမကို ခြဲခန္းထဲကို ေခၚသြားၿပီး သူမအေျခအေနကစိုးရိမ္ရတဲ့အေၾကာင္းေျပာျပၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို ခြဲစိတ္ဖို႔သေဘာတူေၾကာင္း လက္မွတ္ထိုးခိုင္းတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ေရာက္မွ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ေတြပူပန္လႈပ္ရွားလာေတာ့တယ္။ သူမကိုသာ ဆံုး႐ႈံးရရင္ဆိုတဲ့အေတြးက ကြ်န္ေတာ့္ရင္တစ္ခုလံုးကို ေျပာင္းဆန္ေစတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေလ…

လက္ထပ္ၿပီးေနာက္မွာ သူမလက္ကို တြဲၿပီးတစ္ခါမွ လမ္းမေလွ်ာက္ဖူးဘူး။

ညေနစာ ေအးေအးေဆးေဆး မစားဖူးဘူး။

သူမလက္ထဲကို ေငြေတြထည့္ေပးဖူးေပမဲ့ သူမလိုခ်င္တာေတြကို လိုက္ဝယ္မေပးဖူးဘူး။

သူမဝမ္းနည္းေၾကကြဲေနလား…. အားငယ္ေနလား….. ေပ်ာ္ရႊင္ေနလား……. ကြ်န္ေတာ္မေမးခဲ့ဖူးဘူးေလ။ သူမနဲ႔အတူ အခ်ိိန္ေတြ မကုန္ဆံုးဖူးတာကို သူမကို ဆံုး႐ႈံးရေတာ့မယ္လို႔ ေတြးမိတဲ့အခ်ိန္ေရာက္မွ ကြ်န္ေတာ္ေတြးပူလာတယ္ဗ်ာ။ ခြဲစိတ္ခန္းဝင္ေနတဲ့အခ်ိန္ဟာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ တစ္ကမာၻေလာက္ၾကာေနသလိုပါပဲ။ ဆရာဝန္က ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးနဲ႔သားႏွစ္ေယာက္လံုး အႏၱရာယ္ကင္းတယ္ဆိုတာ လာေျပာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဝမ္းသာလိုက္တာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။ ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးနဲ႔ ေတြ႕လို႔မရေသးဘူးလုိ႔ ဆရာဝန္က ေျပာတယ္။ သူမနဲ႔ေတြ႕တဲ့အခါ ေျပာစရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနၿပီ။ ဒီေန႔ကစၿပီး သူမအတြက္ အခ်ိန္ေတြေပးမယ္လို႔ အရင္ဆံုးေျပာမယ္ေလ။