သူငယ္ခ်င္း ေလးေဖာ္

ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ရြာေလးတစ္ရြာမွာ သူငယ္ခ်င္းေလးေယာက္ အတူေနထိုင္သတဲ့။ အဲ့ဒီ ရြာေလးဟာ ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးမွဳေတြနဲ ့ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ ရြာေလးတစ္ရြာေပါ့ကြယ္။ သူငယ္ခ်င္း ေလးေယာက္ထဲက သံုးေယာက္ဟာ ဂႏၻီရ ပညာရပ္ေတြကို သင္ယူတတ္ေျမာက္ထားၾကတယ္တဲ့။ အဲ့ဒီသံုးေယာက္က သူတို ့ကိုယ္ သူတို ့ သိပ္ေတာ္ၾကတယ္ဆိုၿပီး ဂုဏ္ယူေနၾကတဲ့သူေတြေပါ့။ အဲ့ထဲက တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ရွီဗနန္ (Shivanand)ကိုေတာ့ အပ်င္းထူတဲ့ လူညံ့ေလးလို ့ သတ္မွတ္ထားၾကတယ္တဲ့။

အဲ့ဒီလို ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးမွဳေတြနဲ ့ရင္ဆိုင္ေနရတာမို ့သူတို ့က ဆံုးျဖတ္ခ်တစ္ခုကို ခ်ခဲ့ၾကတယ္။

“ဒီရြာမွာ ဆက္ေနလို ့ေတာ့ မျဖစ္ဘူး။ တို ့ေတြဘဝ တိုးတက္ဖို ့နည္းလမ္းရွာၾကစို ့။” ဆိုၿပီး သူငယ္ခ်င္းေလးေယာက္ တိုင္ပင္ခဲ့ၾကတယ္တဲ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ မာနာဆာ(Manasa) လို ့ေခၚတဲ့ ေနရာတစ္ခုကို သြားဖို ့သူတို ့ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကတယ္။ အဲ့ဒီေနရာကို ေရာက္ဖို ့ေတာအုပ္ႀကီးကို ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတယ္။

အဲ့ဒီေတာအုပ္ႀကီးထဲကို ျဖတ္သန္းလာရင္းနဲ ့ျခေသၤ့တစ္ေကာင္ရဲ ့အရိုးစုေတြကို သြားေတြ ့ ခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီအရိုးစုကိုေတြ ့တာနဲ ့ ဆက္ထရနန္ (Satyanand)က သူ ့ရဲ ့ပညာေတြကို ထုတ္ၾကြား ခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္လာတာေပါ့ကြယ္။ “ျခေသၤ့တစ္ေကာင္ရဲ  ့အရိုးစုပံုစံကို ျပန္ဖန္တီးျပမယ္ေဟ့။”လို ့ ဆက္ထရနန္က ႀကံဳးဝါးခဲ့တယ္။ တျခားတစ္ေယာက္ကလည္း “ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ျခေသၤ့ရဲ  ့ ၾကြက္သားနဲ ့ မူလဖြဲ ့စည္းထားတဲ့ပံုစံအတိုင္း ျပန္လည္ဖန္တီးျပမယ္ဗ်ာ။”လို ့ထပ္ ႀကံဳးဝါးလိုက္ ျပန္တယ္။ အဲ့ဒါနဲ ့ ဗစ္ဒါရနန္ (Vidyanand)ကလည္း  “ ကြ်န္ေတာ္က ျခေသၤ့တစ္ေကာင္ အသက္ျပန္ရွင္လာေအာင္ လုပ္ျပႏိုင္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အစြမ္းကို ေစာင့္ၾကည့္ၾကပါ။” လို ့အားက်မခံ အသံက်ယ္က်ယ္နဲ ့ေအာ္ေျပာလိုက္တယ္။

ဤေဆာင္းပါးကို ဂႏၳဝင္မဂၢဇင္းမွ ေရးသားတင္ဆက္သည္။

သူတို ့လုပ္မယ့္အစီစဥ္ကို ၾကားၾကားခ်င္း ရွီဗနန္က

“သူငယ္ခ်င္းတို ့..ဒီလိုလုပ္ရင္…အသင္တို ့အတြက္ အသက္အႏၱရာယ္ရွိႏိုင္တယ္။”လို ့ ေျပာရင္း သူတို ့အစီစဥ္ကို ရပ္ပစ္လိုက္ဖို ့ တားျမစ္ခဲ့ၾကတယ္။ သူဘယ္လိုပဲ တားျမစ္ပါေစ က်န္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္က ပညာေတြ ထုတ္ျပခ်င္ေဇာနဲ ့ဆက္လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။

ဒီလိုနဲ ့ျခေသၤ့ရဲ ့အရိုးစုကို တည္ေဆာက္သူက တည္ေဆာက္၊ ၾကြက္သားပံုစံကို ျပန္တည္ေဆာက္သူက တည္ေဆာက္၊ အသက္ျပန္သြင္းဖို ့ ဂႏၻီရပညာေတြအတြက္ အစီအမံေတြ လုပ္သူကလုပ္နဲ ့အလုပ္ေတြရွဳပ္ေနၾကတာေပါ့ကြယ္။ အခ်ိန္တေအာင့္ေလာက္ၾကာေတာ့ သူတို ့ အစီစဥ္အထေျမာက္လာေတာ့မယ့္ ဟန္ေလးေတြ ျဖစ္လာတယ္။

အဲ့ဒီအေျခအေနကို ရိပ္မိတဲ့ ရွီဗနန္က ခ်က္ခ်င္းပဲ သစ္ပင္တစ္ပင္ေပၚ ေျပးတက္လိုက္ေတာ့တယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာ သူတို ့ရဲ  ့ပညာစြမ္းက အေကာင္အထည္ ေပၚလာၿပီး ျခေသၤ့လည္း ျပန္လည္အသက္ရွင္လာခဲ့တယ္။ ျခေသၤ့ဟာ အသက္ျပန္ရွင္လာေပမယ့္ သူ ့ရဲ  ့ သဘာဝအတိုင္း သူကို ့အသက္ျပန္သြင္းခဲ့တဲ့ သံုးေယာက္ကို အငမ္းမရစားေသာက္လိုက္ ေတာ့တယ္။

ရွီဗနန္ရဲ  ့အေျခအေန၊ အခ်ိန္အခါကို လိုက္ၿပီး ေတြးေတာဆင္ျခင္ႏိုင္ခဲ့တာေတြေၾကာင့္ သူ ့ အသက္ကို သူျပန္ကယ္တယ္ႏိုင္ခဲ့တာေပါ့ကြယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီပံုျပင္ေလးကို ဖတ္ၾကည့္မိေတာ့ ‘အတတ္ၾကဴး အရူး’ မျဖစ္ဖို ့လိုတယ္ဆိုတာ သိျမင္လာမိတယ္။ ကိုယ့္ပညာရပ္ကို အေျခအေန၊ အခ်ိန္အခါနဲ ့ ေနရာေဒသကို လိုက္ၿပီး ေကာင္းစြာ အသံုးခ်တတ္ဖို ့လိုအပ္တယ္ဆိုတာ သင္ခန္းစာေကာင္းတစ္ခု ရလိုက္ပါတယ္။

စာဖတ္ပရိတ္သတ္ႀကီးေကာ.. ဒီပံုျပင္ေလးဖတ္ၿပီး တစ္ခုခု သိရွိမွတ္သားလိုက္ရတယ္ဆို

LIKE & SHARE ေလးလုပ္ေပးသြားပါအံုးေနာ္။

SHARE